Wat kan gevoeligheid zeggen over jouw plek in je familie?

Ze komt binnen: een jonge vrouw rond de dertig jaar, getrouwd en  moeder van een dochtertje van nog geen jaar oud.

 

Al eerder mailde ze mij met de vraag om eens kennis te maken, om te praten over thema’s die haar bezighouden. Over haar gevoeligheid, de grens tussen haarzelf en de ander, haar verlangen in haar eigen kracht te staan en over haar moeder/dochter-relatie. De geboorte van haar dochtertje heeft diepere lagen in haar aangeboord, waardoor het verlangen om aan deze thema’s te werken steeds groter is geworden.

 

Ik ben geraakt door haar moed om deze uitdaging aan te gaan; haar openheid, haar kwetsbaarheid en haar wens te willen werken aan haar eigen ontwikkeling.

 

De ontmoeting

 

Daar zit ze dan, bij mij aan tafel. Voor haar een dampende kop thee en een notitieboekje waarin ze heeft op geschreven wat haar bezighoudt. Zij vertelt, ik luister. Ik stel vragen, zij antwoordt. Ik voel en onderzoek waar de bron ligt van de thema’s die spelen. Het is het begin van een reis die ik samen met haar af mag leggen.

 

Ze vertelt dat ze altijd goed aanvoelt hoe het met een ander is of wat deze persoon nodig heeft. Voor ze het weet heeft ze deze emoties overgenomen. Ze blijven aan haar vastkleven en het lukt haar niet dit los te laten. Ze probeert zo goed als mogelijk te zorgen voor deze mensen en zo beweegt ze steeds tussen de één en de ander.

 

Ze is voortdurend in contact met de ander, maar de prijs hiervoor is dat ze uit contact is met zichzelf. Dat ze niet weet waar de ander eindigt en zij begint. Het is een diffuus geheel. Voor de geboorte van haar dochter kon ze dit nog goed hanteren, maar nu is het anders. Het vreet energie, ze wordt er moe van. En voor haarzelf en haar dochtertje wil ze het anders.

 

Systemisch bekeken

 

Als systemisch coach zoem ik uit op dit thema en we spreken over haar gezin van herkomst. Ze vertelt dat gevoeligheid en emoties altijd een thema zijn geweest in haar gezin. Ze was hierin niet alleen, ze herkent dit in meerdere gezinsleden.

 

Ze schetst mij hoe ze zich als kind gedroeg en hoe ze thuis de sfeer aanvoelde; als er spanning was, of verdriet, of eenzaamheid of somberheid. En ze toont mij haar liefde voor haar moeder, het verlangen haar moeder gelukkig te zien. Zij voelt haar moeders pijn en verdriet. Moeder kwam zelf uit een gezin waar hard gewerkt moest worden, er werd niet gesproken over gevoelens. Moeder kent pijn en verdriet in haar leven, gaat door en moest als oudste dochter al vroeg zorgen voor het gezin. En dat deed ze zo goed als ze kon.

 

Uit liefde voor haar moeder neemt ze (onbewust) de gevoelens van haar moeder over. Ze probeert moeder vooral niet te kwetsen en probeert te geven wat zij zo nodig heeft. Zo ontwikkelt zich onbewust in haar ‘the good girl’ en is ze voortdurend bezig vooral zo lief en braaf mogelijk te zijn. Wanneer vader na een lange dag hard werken thuis kwam, merkte ze op dat ook hij behoefte had aan rust. Daarom besloot ze hem niet lastig te vallen met haar vragen en haar verhalen. Ze trok zich terug en deed haar best onzichtbaar te zijn.

 

De plek in het gezin

 

Ik zie het voor me: een klein meisje dat heen en weer beweegt tussen vader en moeder en ook zorgt voor haar ouders. Daardoor raakt zij steeds meer verwijderd  van wie zij zelf is en staat ze niet op haar eigen plek in het familiesysteem. Ik zie dat ze deze beweging nu nog steeds maakt in de verschillende rollen die ze heeft. In systemische termen heet dit ‘triangulatie’ (tussen de ouders in) en ‘parentificatie’ (zorgen voor de ouders).

 

Ik zie hoe dit haar belemmert in het dagelijks leven. Ik heb (een deel) van het begin gevonden van de bron van haar worsteling. Ik zie mogelijkheden om met haar aan de slag te gaan. Om verder te ontdekken en te ontrafelen wat de patronen zijn, maar ook om de kwaliteiten te ontdekken die deze patronen haar hebben opgeleverd. Met uiteindelijk als doel dat ze leert waar ze zelf begint en de ander eindigt, leert de gevoelens van de ander bij de ander te laten en leert haar eigen weg te gaan, eigen behoeftes te onderzoeken en verantwoording nemend voor de keuzes die zij zelf alleen kan maken.

 

Het begin van een reis

 

Het was een intens gesprek. We nemen afscheid en ik dank haar voor de openheid en het vertrouwen. Komende tijd mag ik een tijdje met haar meereizen op deze ontdekkingstocht: als gids en als mentor. Ik kijk ernaar uit om samen op te trekken, niet wetend wat de reis brengt of hoe het gaat. Maar ik verwacht en vertrouw erop: aan het eind van de reis zal het goed zijn!

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

Leven!

10 Sep 2019

1/5
Please reload

Recente berichten

10 Sep 2019

Please reload

Archief
Please reload