Ik word wakker het is nog vroeg. Ik ga met de pup naar buiten en hoor de vogels hun vroege ochtend lied zingen. Ik registreer de geluiden, de atmosfeer, de zon die net wakker wordt en de aarde verwarmt. Het is stil en vredig buiten. Van binnen voel ik me niet zo vredig. Van binnen voelt het alsof er storm op komst is.

Gewoon doorgaan

Terwijl ik naar binnen loop, schud ik de storm uit mijn hart. Ik g...

Het is lente, ik zie het als ik naar buiten kijk, maar het voelt alsof we als maatschappij in de herfst leven. We verliezen blad, we moeten loslaten: het normale levensritme, ons werk, school, onze zekerheden, onze gezondheid, ons leven buitenshuis, de gezelligheid met familie en vrienden.

Emoties

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik moet wennen en balanceer tussen wisselende emoties. Ik ben...

Ik zie haar nog binnen komen, een jonge vrouw, ergens in de twintig.  Ze gaat wat onwennig aan mijn tafel zitten. Ik schenk een kopje thee in en knik haar vriendelijk toe. Vertel eens wat brengt je hier is de vraag die ik haar stel. Tranen springen in haar ogen, want alleen deze afspraak maken is al spannend. Maar, zegt ze,  het is nu tijd om aan de slag te gaan. Ik kijk haar aan en knik haar bemo...

Ze komt binnen, een sterke, krachtige en kwetsbare jonge vrouw. Ik ben blij haar weer te zien. We kennen elkaar al uit een eerder traject en we verwelkomen elkaar met een hug. Terwijl we elkaar zo even vasthouden wordt het stil in mij en daarna wellen de tranen in mijn ogen. We kijken elkaar aan. In deze blik zien we elkaar in de pijn en het verdriet dat aanwezig is èn ik zie haar moed en kracht.

S...

De reis

Ik ben op reis, ik oefen met de dialoog, ik oefen met echt verbinden met de ander, ik oefen met in verbinding zijn met delen van mij waarmee ik me liever niet verbind. Het is een mooie reis, ik geniet van de feedback en de momenten waarin ik ontdek dat ik leer en groei. Ik huil om de ontdekkingen die mij pijn doen. En ik realiseer me dat ik altijd een keuze heb, een keuze om het anders te d...

De verwachting dat we geconfronteerd kunnen worden met lijden en met verlies, zonder erdoor geraakt te worden, is even onrealistisch als te denken dat we door het water zouden kunnen lopen zonder nat te worden. (Rachel Naomi Remen)

Deze zin las ik in het boek ‘Professioneel begeleiden bij verlies’ (Jakob van Wielink ea). Als een richtingaanwijzer kwam deze zin mijn leven binnen en ik realiseerde mi...

Ze komt binnen: een jonge vrouw rond de dertig jaar, getrouwd en  moeder van een dochtertje van nog geen jaar oud.

Al eerder mailde ze mij met de vraag om eens kennis te maken, om te praten over thema’s die haar bezighouden. Over haar gevoeligheid, de grens tussen haarzelf en de ander, haar verlangen in haar eigen kracht te staan en over haar moeder/dochter-relatie. De geboorte van haar dochtertje...

Heb jij dat weleens, dat je ergens diep van binnen een verlangen voelt dat je iets moet doen? Iets dat je nog nooit hebt gedaan en eigenlijk heel spannend vind?

Ik neem je mee naar de afgelopen voorjaarsvakantie in Oostenrijk. Het is prachtig weer, ik zit alleen op het terras, kopje koffie en een boek erbij. Ik geniet. De lucht voelt fris aan en de ochtendzon verwarmt mij. Ik kijk om mij heen, zie...